Dit stukje, dat een satirisch eerbetoon beoogde eerder dan het verspreiden van leugens, werd verwijderd op vraag van de heer Danny Fabry. Zie ook hier.

Enkele impressies bij een verkiezingszondag.

 

 

Ik heb gisteren de verkiezingsuitslagen van 12h tot 23h gevolgd op VRT. Het is moeilijk te rationaliseren waarom, maar ik heb er - opnieuw - ongelofelijk van genoten. Enkele zaken die mij zijn opgevallen:

 

* Maya Detiege die er als de kippen bij was om te verwijzen naar Christine Van Broeckhoven als grote schuldige voor de SP.a-afgang.

 

 

* De manier waarop Bart De Wever Jo Vandeurzen wegduwde om na Yves Leterme aan het woord te mogen komen. Ik vond de overwinningsspeeches van het Vlaams kartel trouwens ondermaats.

 

 

 

* Stefaan Declerck die van mening was dat hij in 2003 de grondlegger was van dit succes, met zijn “project met mensen en verbondenheid” waarvan niemand de inhoud uit zijn wolligheid kon ontrafelen.

 

 

* De eerste commentaar van Bart Somers, die tot driemaal toe stelde met opgeheven hoofd de uitslag te aanshouwen GEZIEN de winst van Dedecker en het globale verlies van paars. Ik ken natuurlijk de agenda van Somers niet, maar voor mij was dit volstrekt onbegrijpelijk.

 

* De opgaande trend van Groen! doorheen de uitslagen.

 

* Danny Vandenbossche!

 

 

* Het feit dat Leterme al sprak over “een *moderne* staatshervorming”. Slikt hij nu al beloftes in?

 

* De Gentse fans van Freya Vandenbossche in de Zebrastraat die zich onsterfelijk belachelijk maakten door de afgang van SP.a te begeleiden met euforisch gezang en minutenlang handgeklap. Een supportersmenigte als metafoor voor hun heldin, het is fraai. Ik hoop dat Gabriël Rios de eer aan zichzelf houdt en verhuist uit de straat die nu voorgoed bezoedeld is.

 

* Het brein (dit heeft me niet verbaasd, maar het is me wel weer opgevallen), de openhartigheid en de correctheid van Johan Vande Lanotte. Hopelijk ziet hij in dat de keuze voor hem, maar wel de (zijn?) keuze van de afgelopen jaren voor incapabele zonen en dochters en goedkope schoonheden, de SP.a de das omdeed.

 

* De running joke van het programma: de wijze man van de gevangenis van Dendermonde die de bevolking na de ontspanning van 28 gevangenen als reactie de volgende tip meegaf: "de ogen openhouden en de deuren zoveel mogelijk sluiten".

 

* Het emotionele betoog van Ulla Werbrouck dat vond dat "degene die het niet willen, het maar moeten steken waar ze het niet willen".

 

* De vele benamingen voor Jean-Marie Dedecker: Uylenspiegel (door de stilaan legendarisch wordende Pol Vandendriessche), Cola Light (door Herman Decroo), Robin Hood (Carl De Caluwé), reservewiel (Dedecker zelf), Vlaamse Pim Fortuyn (Tindemans).

 

 

* Het medeleven van een haast wenende Kathleen Cools jegens de SP.a.

 

* De schijnbaar gemeende dankbetuigingen van Verhofstadt naar het plebs toe.

 

* Het mooie pak van - het moet weer niet lukken - Karel "ik klamp mij wel vast aan de macht samen met Patrick" De Gucht en het lelijke vissershemd van Jos Geysels.

 

* De nederlaag voor de – zelden zo’n eufemisme gebruikt – onverantwoordelijke PS (YES!). De nederlaag van het Vlaams Belang (YES! YES! YES!)

Volgens mij valt het verlies van SP.a-spirit - en dat van Open Vld - veeleer persoonsgebonden dan inhoudelijk te verklaren. Zoals ik eerder schreef, kon ik me inhoudelijk min of meer vinden in het Vld-programma, maar kon ik een stem op een senaatslijst waarop Verhofstadt, wiens verwezenlijkingen omgekeerd evenredig bleken aan zijn beloften, prijkte, niet over mijn hart krijgen. Mijn stem voor SP.a-spirit voor wat betreft de senaat was dan weer enkel mogelijk wanneer ik de kamerlijst voor Oost-Vlaanderen van dit kartel verdrong. 

Het verlies van SP.a-spirit is mijns inziens te verklaren door de keuzes die de SP.a de afgelopen jaren maakte voor incapabele zonen en dochters, voor bedenkelijke babes en gepushte jongeren. Peter Vanveldhoven en Bruno Tobback hadden dan wel een bekende vader, politiek wogen ze toch heel wat lichter dan hun voorgangers in de federale regering. De manier waarop een - vergeef me het woord, maar in dit geval is het nog een understatement - rund als Caroline Gennez de afgelopen jaren door de strot van Vlaanderen werd geduwd, is een ander voorbeeld van een keuze van de partijtop op basis van god-weet-wat. Voor Kathleen Van Bremt geldt hetzelfde. Daarnaast koos men voor een begrotingsminister die de vierkantswortel van 25 schuldig moest blijven en enkel bij gratie van haar kabinet niet elk uur een flater beging. Het absurde feit dat sommigen vanavond een interview met haar opluisterden met euforisch geroep en applaus, geeft echter aan dat ze zich niet enkel met capabelen omringt. Ik was echter blijkbaar niet de enige die zich stoorde aan de kinderachtige retoriek van het laatstgenoemde vrouwelijke trio met veel "en-en-verhalen" en vooral veel "hihi" en "hehe" zoals in "Jah, Vera, als ze vinden dat wij niet capabel maar wel plezant zijn, dan moeten wij eens samen dringend op café... hehe... hihi". In elk geval is een verkiezingsuitslag zoals deze niet verwonderlijk als je overstapt van een sterke equipe Vande Lanotte - Vandenbroucke - Luc Vandenbossche - (Vlaams) Landuyt - Stevaert naar het... euhm... allegaartje Freya Vandenbossche - Vanveldhoven - Bruno Tobback - Landuyt - (Vlaams) Vandenbroucke - Van Bremt.

 

 

Hopelijk zet deze uitslag de SP.a aan het denken en kiest ze resoluut voor capabele mensen in de toekomst, op de lijsten en in uitvoerende mandaten. En even hopelijk stopt Open Vld met het forceren van de carrière van zonen en dochters, waarvan Mathias De Clercq schijnbaar ook de enige is die meer in zijn mars heeft dan arrogantie. Anders zullen ook zij oogsten wat de SP.a nu gezaaid heeft (en waar spirit mee ten onder aan is gegaan).

Het voorgaande betwist natuurlijk niet de these dat het progressieve kartel is meegesleurd in de val van de PS. Ik hoop dat ik nooit verdacht wordt van sympathieën voor Frank Van Hecke, maar hij heeft natuurlijk wel een punt wanneer hij stelt dat het toch een beetje ridicuul is een dergelijke partij die parasiteert op de armoede (hoe meer armen, werklozen en ambtenaren, hoe meer stemmen), die ervoor zorgt dat een landsdeel blijft kiezen voor non-activiteit, die bewust kiest voor een Wallonië ten onder gaat, te blijven aanhalen als een degelijke, normale partij. Eigenlijk gedraagt de PS zich al vele jaren crimineel tegenover de Belgische jeugd, die ze de armoede injaagt, in ruil voor wat stemmen.